... کاش پاییز بودم...

    آرزویم زرد

اشکهایم...چون بارانی...

رنگ بر دامنم می زد!

و اندوه دلم را چنگ می زد!

کاش ...وحشی و  پر شور بودم

رنگی و عاشق...

کاش ...من بودم!

روانم شاد!

کسی...آن سوی من...ناله سر دادست!

صدای ...سوزش قلبم...

            از من نمی گوید!

روانم شاد...

دلم دریاست!

عریانی ی تن ِ آب آلودِ من...

سپید ...

کجای ریزش تنم قرار داری؟

می دانی ... من غرق می شوم .

                    و برودتِ تنم را به روشنی و گرمی ی دستانِ تو می سپرم!

در من ، همیشه تو بیداری

              جاری می مانی

                    و زلال ... سپید!