از پیِ این بیرق های رنگیِ به درخت آویخته

گریه، بی تسکین ترین، بارانِ رحمت ست که می بارد!

موسیقی
به آواز در آمد
در
سکوتِ لحظه های نابِ تنهایی من!

خانه تکانی می کنم،
گرمای تابستان را جانشینِ باران پاییز

لبخند را به جای رگبار چین های صورتم!

من هستم، عزیز دلم

به یُمن حضور مــن
فردا خورشید طلوع خواهد کرد!

برای لقمه ای خواب، فُـرصتـــــــــــــم تنگ است!

مرگ
بهانه شدی
تا تماشاچی زندگی
باشم!

راه را از عابری غریبه پرسیدم!

تا بهانه ی سرگردانی را دوره کنم ...

بی نزاکت تــــــــــر،از تو ندیدم!

گذشته!

سنگ ها را بهانه می کنم ... بهانه!

"بعدها نام مرا باران و باد

نرم می شویند از رخسار سنگ"

...

با هزاران ترانه تو را

می سرایم ... تو را!

تا عمـــــــــر باقیست،
تانگوی عاشقانه ی ما .... جاریست!

و مـــــــن
روزگار را ... رقصیده ام!

آموخته ام
رشته ی پیوند من به تو
احیا کننده ی این رسالتِ خاموش نیست!

برای زیستن، بهانه ها رو بهانه می کنم.